Desde a túa perspectiva persoal e como galerista, que significa formar parte de ABERTO?
Formar parte de ABERTO significa integrarnos nunha conversa colectiva que transcende os límites físicos da galería. Como proxecto independente e cunha identidade profundamente vinculada ao contexto no que traballamos, é esencial sentirnos parte dun ecosistema cultural máis amplo, interconectado e dinámico. É unha oportunidade para abrir as nosas portas en rede, poñer en diálogo o noso traballo con outras realidades e contribuír activamente a unha comunidade artística que se enriquece a través da colaboración e do apoio mutuo.

Se tiveras que explicarlle ABERTO a alguén que nunca o viviu, como o describirías?
ABERTO é a inauguración simultánea da tempada expositiva en Galicia. É un punto de partida e un mapa aberto que convida a percorrer a rexión a través da obra das súas artistas e dos espazos que as acollen. Non é necesario ter coñecementos previos, só deixarse levar pola curiosidade e o desexo de ver, escoitar e reflexionar.

Consideras que ABERTO pode converterse nunha nova forma de facer turismo en Galicia?
ABERTO propón un turismo distinto, baseado na experiencia emocional, creativa e sostible. Afróntase ao consumo rápido e superficial, convidando a quen o visita a mirar con atención e respecto, a implicarse de forma consciente cos lugares e as persoas. É un turismo que non só transita espazos, senón que os habita e sente, promovendo unha ligazón máis fonda e auténtica con Galicia.

Para alguén que vén de fóra e quere vivir ABERTO como unha ruta, que lle recomendarías?
Aconsellaría gozalo sen présas. Aínda que ABERTO se desenvolve en uns días concretos, as exposicións permanecen abertas durante semanas, polo que é ideal planificar a visita con flexibilidade, deixando espazo para a sorpresa e o encontro espontáneo. Vivir ABERTO é máis que seguir un itinerario; é mergullarse nunha experiencia vital, aberta e enriquecedora que convida a descubrir Galicia cunha ollada curiosa e receptiva.

Que valor ten para ti conectar e traballar en rede con outras galerías galegas grazas a este proxecto?
É esencial. Traballar en rede permítenos compartir, aprender e contrastar. Lémbranos que non estamos soas e que xuntas temos máis forza para defender modos de facer respectuosos, comprometidos e transformadores.

Dirías que ABERTO contribúe a reforzar unha identidade común da arte contemporánea en Galicia?
Máis que unha identidade única, diría que reforza unha vontade compartida: a de amosar múltiples voces, acentos e formas de estar no mundo, poñéndoas en relación e en diálogo.

Que che gustaría que acontecese nesta edición en particular?
Gustaríame que esta edición conseguise atraer un público diverso: dende o público xeral ata coleccionistas, profesionais do sector cultural, docentes e estudantes. Que todas estas persoas visiten as galerías para establecer un contacto directo coa creación contemporánea e poidan comprobar que a arte actual é accesible, estimulante e próxima, sen necesidade de coñecementos previos. Que a experiencia deixe unha impresión duradeira, amosando que a arte contemporánea pode enriquecer o noso día a día, ofrecéndonos novas maneiras de pensar, sentir e relacionarnos coa contorna e coa sociedade.

Que artista ou proposta che gustaría ver en futuras edicións?
Artistas que poñan o coidado, o corpo, o territorio ou o afecto no centro. Propostas que cuestionen as formas tradicionais de exposición e expandan a idea de galería.

Que foi o que máis che atraeu de a sweaty dispersal into the fog para presentala en NÉBOA?
Atraeume especialmente como o seu traballo converte o corpo nunha superficie viva que, ademais de deixar pegadas, se moldea constantemente por aquilo co que entra en contacto. O corpo móstrase como un fluxo continuo de reciprocidade coa materia, en especial coa vexetal, e a obra crea un espazo sensible onde esta interacción colle forma e presenza.

O título a sweaty dispersal into the fog colle prestadas as palabras da ecofeminista Astrida Neimanis, quen en Bodies of Water propón entender o corpo como un “corpo de auga”: poroso, interdependente e en diálogo constante coa súa contorna, diluíndose como a suor na néboa. Esta perspectiva poshumana e feminista atravesa toda a obra de Andrea, que rompe coas xerarquías tradicionais entre o humano e o non humano, e suxire modos de convivencia e coidado baseados na transformación mutua.

Como describirías a proposta de Andrea Davila Rubio a alguén que non a coñece?
A sweaty dispersal into the fog é un percorrido escultórico que explora os vínculos entre corpo e contorna a través de formas baseadas no tubo, que funcionan como estrutura e metáfora: figuras de tránsito, conexión e absorción. Utilizando materiais como fibra de vidro, aceiro inoxidable e elementos recollidos da paisaxe, Andrea crea un espazo que evoca unha “coreografía líquida”: corpos que transpiran, se evaporan e se deixan atravesar pola luz, a auga e o salitre.

Nesta instalación, o corpo humano non é un centro absoluto, senón parte dun sistema compartido coa materia que o rodea. A suor, a néboa, a sal, o cabelo húmido… todos forman parte dunha linguaxe común de fusión e convivencia. A obra convida a unha experiencia sensorial e conceptual que desafía as categorías tradicionais, promovendo unha ollada ética e comprometida coas relacións entre o humano e o non humano.

A obra nace dunha residencia no Atelier Mondial–Institute Art Gender Nature en Basilea. Como cres que esa experiencia influíu no resultado final?
A experiencia internacional de Andrea Davila Rubio foi fundamental no desenvolvemento da súa obra. As súas residencias no Atelier Mondial–Institute Art Gender Nature en Basilea, na Fundación Leblanc en Bruxelas e no Matadero Madrid brindáronlle espazos de diálogo e experimentación con artistas e pensadoras de diversas disciplinas. Estes contornos multidisciplinares e multiculturais enriqueceron o seu proceso creativo, ampliando a súa ollada e profundando na relación entre corpo, materia e paisaxe. Esta riqueza de perspectivas tradúcese nunha obra complexa, sensible e plenamente conectada cos retos contemporáneos que exploramos en NÉBOA.

Andrea utiliza materiais como fibra de vidro, aceiro inoxidable, auga salgada e imaxes da paisaxe. Que papel xogan estes elementos na narrativa da exposición?
Cada material ten un valor simbólico e conceptual máis alá da súa función física. O aceiro inoxidable, frío e resistente, actúa como estrutura e símbolo de contención, mentres que a fibra de vidro achega fraxilidade e transparencia. Estes contrastes reflicten as tensións entre dureza e vulnerabilidade, así como as violencias sutís e estruturais que atravesan a nosa sociedade. Os elementos recollidos da paisaxe achegan unha conexión directa coa contorna natural, establecendo un diálogo entre o industrial e o orgánico que invita a unha reflexión profunda sobre a nosa relación co territorio e co corpo.

A exposición evoca “unha coreografía líquida” de corpos nunha paisaxe brumosa e salgada. Como se busca que o público experimente esa sensación?
A disposición espacial da obra convida o público a moverse, rodear e case habitar o espazo escultórico, converténdose en parte activa desa coreografía líquida. Ao desprazarse entre as pezas, o espectador sente o movemento, a disolución e a conexión entre os corpos e a contorna, experimentando unha sensación de fluidez e permeabilidade que vai máis alá do visual.

Que importancia ten para vós que a obra dialogue co sensorial máis alá do visual?
É fundamental. Cremos que a arte debe activar non só a mirada, senón tamén o corpo, a memoria e a emoción. O sensorial abre portas profundas para conectar co que a obra propón, permitindo que a experiencia artística sexa integral e transformadora, involucrando todos os sentidos e xerando unha conexión máis íntima e vivida coa mensaxe e co espazo.

O proxecto convida a repensar a nosa forma de habitar e coidar a contorna desde o corpo. Como cres que a arte pode provocar este tipo de reflexión no espectador?
A arte ten a capacidade de desprazar a nosa ollada e abrir preguntas. Cando unha obra involucra o corpo e a contorna, sitúanos nunha posición distinta, máis vulnerable e atenta, desde a que é máis doado replantexar hábitos e percepcións. Esta ligazón sensorial actúa como un catalizador que convida a cuestionar as nosas formas de habitar o mundo e a nosa responsabilidade coa contorna. Deste xeito, a arte non é só un espazo de contemplación estética, senón tamén un axente activo para repensar prácticas e percepcións cotiás, estimulando un diálogo aberto sobre ecoloxía, corpo e memoria colectiva.

Que vínculos establece a mostra entre o humano e o non humano?
A exposición establece un diálogo no que o humano e o non humano se presentan como partes interdependentes dun mesmo ecosistema. Visibilízase como o corpo humano está intrinsecamente conectado co territorio, e como os materiais —tanto orgánicos como industriais— son portadores de memoria e evidencia das nosas interaccións coa contorna. Esta perspectiva rompe coas xerarquías tradicionais, promovendo unha ollada máis inclusiva e respectuosa cara todas as formas de existencia, o cal é esencial para repensar as nosas relacións co mundo natural desde unha posición ética e comprometida.

Cres que propostas como esta poden axudar a visibilizar a arte contemporánea galega desde unha perspectiva máis internacional?
Indubidablemente, proxectos como o de Andrea Davila Rubio contribúen de xeito significativo a posicionar a arte contemporánea galega nun contexto global. A súa linguaxe artística, caracterizada por unha rigorosa investigación conceptual e un diálogo profundo co territorio, establece pontes entre o local e o universal. Este tipo de propostas ofrecen unha lectura complexa e multifacética que, sen perder o seu arraigamento na sensibilidade galega, dialoga con problemáticas contemporáneas de alcance internacional, como a ecoloxía e o corpo.

Tes previsto que NÉBOA continúe acollendo proxectos que exploren a relación entre arte, ecoloxía e corpo?
Si, esta liña temática constitúe un dos eixes centrais da nosa programación. En NÉBOA entendemos a arte contemporánea como unha ferramenta crítica para explorar e cuestionar as complexas relacións que mantemos coa nosa contorna e con nós mesmas. O noso compromiso é fomentar proxectos que aborden estes temas desde unha perspectiva multidisciplinar, integrando rigor conceptual e sensibilidade estética. Deste xeito, buscamos non só potenciar un discurso artístico que dialogue coas urxencias contemporáneas arredor da ecoloxía e do corpo, senón tamén promover un pensamento crítico que impulse novas formas de habitar e coidar o noso territorio desde unha ollada ética e responsable.